woensdag 27 juli 2011

het leven kan goed zijn

Het leven kan goed zijn.
Dinsdag,
Techniek…. Ik hou van techniek, vanmorgen met dochter Margita gesmst( is dat een woord? de taal loopt achter op de techniek) 10 seconden nemen die heen en weertjes! Super, tussen Sri Lanka, de tropen en Nederland, zo snel contact.
Opoe spreekt; in de 70er jaren moest je, als je vanuit Azië wilde bellen, soms uren wachten bij de telefoondienst en de post-restante in elke stad was een ontmoetingsplaats voor reizigers, alleen naar de grote steden kon je je post laten sturen en je post vanuit daar versturen.

Genieten van de bloemen is ook een van de vreugdes van reizen in de tropen, foto’s maak ik ervan maar de echte te zien en ruiken is feestelijk.













AUMmmm
In Mirissa is de hele dag en nacht de branding goed te horen nu het moessontijd is, door stevige golfslag die op het strand of de rotsen slaat, een constante ruis, daardoorheen klinkt het zingen van Boeddhistische sutra’s , gezongen door een monnik van de Kandavahari tempel , versterkt door luidsprekers die hoog aan een paal bevestigd zijn.
Gisteren de hele dag door.
Vanmorgen een half uurtje vanmiddag weer en tegen de avond weer , ben nieuwsgierig en ga vandaag de tempel opzoeken, welke sutra’s???

Ben begonnen in het laatste boek van Aravind Adiga, Between the assasinations, het is weer net zo beklemmend als zijn vorige boek “White tiger”( Booker prijs 2008) maar of het goed is om het nu hier te lezen is de vraag.
Het onderwerp van het boek geeft vooral, net als in het vorige boek, stem aan de bezitloze, dakloze en allerlei andere verschoppelingen in India.
In Sri Lanka is de cultuur te vergelijken met die van India en het is de lagere kaste die het meest lijden onder corruptie, machtsmisbruik en onrecht.
Ik heb de neiging mij met de kanslozen te identificeren :-( en dit boek wakkert dit enorm aan.
Zucht, over de tegenstellingen en onrecht die overal en altijd aanwezig zijn, op allerlei vlakken, van binnen en buiten….
Adiga zegt zelf over zijn werk:: "At a time when India is going through great changes and, with China, is likely to inherit the world from the West, it is important that writers like me try to highlight the brutal injustices of society (Indian).
That's what I'm trying to do – it is not an attack on the country, it's about the greater process of self-examination." „
Adiga explained that "the criticism by writers like Flaubert, Balzac and Dickens of the 19th century helped England and France become better societies.(wikipedia)

Zit hier op een prachtige plek, geld op zak, lux te lezen over armoede en machtsmisbruik, niks te doen, mooi leven, lieverikken thuis met wie het goed gaat.
Terwijl het waarschijnlijk arme analfabete neefje, die voor niets meer dan onderdak en eten het zwaartste werk hier doet, me een thee komt brengen en de kamer schoonmaakt, de was doet en nog zo het een en ander.
In Surfcity, Unawatuna was dat zeker gaande, hier in Palmvilla gaat het er wat er beter aan toe lijkt het.

Net sms uit Zanzibar gekregen van zoon Bertil , die met Adina door een deel van Afrika reist, we zitten ongeveer op dezelfde breedtegraad, we kunnen zwaaien over de Indische oceaan Het leven kan heeeeeel goed zijn.

Vanmorgen zag ik van dichtbij een Kingfisher, een pilihudua zeggen ze hier, morgen bij het zwemmen mijn camera meenemen om als hij weer daar is te kunnen fotograferen.











Zo zit ik hier maar lekker met mijn apparaten onder een prachtig wit dak op witte pilaren, en daarbovenop is een groot terras, waar niemand komt omdat er ruimte genoeg is om te zitten in de grote tuin, denk ik, overal ligstoelen en hangmatten onder en tussen de palmbomen.















De Kandavahari tempel ligt hoog op een heuvel, waardoor je vanaf die plek een mooi uitzicht over de baai van Mirissa en van Weligama hebt.
De monnik die mantra’s of sutra’s zingt, hoorbaar in het hele dorp, zit daar in een deel van de tempel achter de microfoon en doet dat uit z’n hoofd zag ik, en ik zag dat hij werd hij afgelost en een andere monnik verder ging met de taak.
Wat ze precies zingen kwam ik nog niet te weten, er was niemand die engels sprak.
Ik kreeg van een monnik een witte draad drie keer om mijn rechterpols gewonden en geknoopt en ik neem meteen aan dat dat iets goeds betekent. Na Maste.

maandag 25 juli 2011

Unawatuna
Zaterdag 23 juli
Gisteren gezwommen in de Indische oceaan, in de vroegte, in het woeste water, je zwemt en je zwemt en blijft op èèn plek en tussendoor word je af en toe 2 meter hoog opgetild door de golven.
Een nog leeg strand, alleen de vegers waren hun dagelijkse taak aan het uitvoeren.
Overal in Azië waar ik ben geweest heb je de zonsopgang –vegers, mannen of vrouwen die als eerste taakje van de dag, het erf aanvegen, of het strand of de vloer.
Swuurup, swuurup, swuurup, met een rustige regelmaat word er geveegd,, licht gebogen, èèn hand op de rug…. blij dit geluid weer te horen.
Elke dag voel ik me een beetje meer op mijn gemak, meer gewend aan de hitte, iets meer wetend van waar je wat moet/kan doen, de prijzen van dingen enigszins duidelijk.
Ik merk dat het feit dat je alleen reist het toch wel merkwaardig wordt gevonden, en dat is
het ook!
Surfcity.
Surfcity is de naam van het guesthouse waar ik een kamer huur.
Vanuit mijn raam zie en hoor ik de oceaan en kijk op de daken van de strandrestaurantjes, golfplaten daken op 4 palen, wat plastic stoelen en houten tafeltjes in het zand, 2 meter van de vloedlijn.
Alles is weer redelijk hersteld na de tsunami van 2004, mede dankzij de hulp van regelmatig terugkerende gasten van Unawatuna.
Surfcity word gerund door een Brabander en een Srilankaan, maar het werk wordt gedaan door een groepje jongens van tussen de 20 en 25 jaar, die het liefst de hele dag op het strandterrasje zitten kletsen, kaarten, zingen en dollen, met als gevolg dat geen toerist op het terras komt zitten. Als je de jongens wat vraagt zijn ze wel onmiddellijk in actie en een van hen kan erg lekker koken!













Maar vandaag is een van de bazen er, de jongens zijn aan het werk en is er meer klandizie.
Hans, een Nederlander die in Colombo werkt en woont, vertelde dat een paar dagen geleden de 18 jarige broer van een van die jongens uit liefdesverdriet zelfmoord heeft gepleegd….
En dat ze hem gisteravond hebben moeten begraven.
Heftig, het sluit een beetje aan bij het boek dat ik lees van Michael Ondaatje, over zijn familie in Sri Lanka, heftige romances, ongelukkige liefdes, overspel, drama’s in de vorige eeuw en ook/ juist? in een gegoede familie. Een citaat: “in de donkere kamers waar de rottende klamboes hangen, waart de geest van de dochter van de Nederlandse gouverneur. In 1734 wierp ze zichzelf in een put nadat haar verteld was dat ze niet met haar minnaar kon trouwen en sindsdien waart ze rond in de kamers, waar ze zich soms stilletjes in haar rode jurk vertoonde”.
En: “na een copieuze maaltijd met veel drank kondigde mijn vader aan dat hij zich nu voor het hoofd moest schieten omdat Doris de verloving had verbroken. Het koste zijn broer Aelian een hoop moeite om alle geweren in het gebouw te verstoppen. De volgende dag werden de problemen opgelost en de verloving hersteld. Ze trouwden een jaar later”.

Vandaag na de eerste duik (wat een luxe) met de bus naar Galle.
Op een of andere manier vind ik de lokale bussen fijn, net alsof ik er een beetje bij hoor. Valse romantiek?!
voorin de bus gaan de lampjes om Buddhabeeldjes aan en uit,aan en uit.













Het zijn rammelde bussen die veel herrie maken en bovendien wordt er muziek gedraaid die, naar ik me voorstel zoiets als van een Srilankese Andre Hazes is of zo.
Verder scheuren ze al toeterend over de smalle wegen, stoppen een seconde om mensen er uit te laten springen of erin, de wegen hebben geen stoepen en strepen, dus de chauffeur heeft heel wat mensen, fietsen en dieren te ontwijken…
Vanmorgen raakte ik even ontroerd toen er een kromme broodmagere oude man instapte en er tegelijkertijd drie jonge mannen opstonden om hem hun plaats aan te bieden, mooi!
Galle
In Galle moet je natuurlijk naar het Dutch Fort en ik was ook nieuwsgierig naar die plek., het is een Unesco World Heritage site.( te zien op de WHC site) http://whc.unesco.org/en/list/451/video
Het is een historische plek èn een levendige plek, want er wonen mensen, er zijn allerlei winkeltjes, een mooie oude bibliotheek, kerken, moskeeën, hotelletjes, theehuizen en scholen in het fort.
Het is een giganties fort, groot, sterk, het ziet er onverwoestbaar uit.













Door de tsunami zijn er in Galle veel slachtoffers gevallen maar niet in het Fort, metershoge en metersdikke muren hebben dat voorkomen.
Het bezoek in het fort aan ‘Historical Mansion’ was een plezier, een prachtig 17de eeuws Nederlands huis, indertijd bewoond door de hoogstgeplaatste in die koloniale periode, van 1658 tot 1796.
Een deel van het huis is nu ingericht als privé museum van een collectioneur van historische materialen en een deel als sieraden/edelstenen winkel.
Met moeite heb ik de verleiding tot aanschaf van allerlei moois kunnen weerstaan.
De gids die me rondleidde, een charmante 50er, vertelde bij het bekijken van een bruidsschatkist gevuld met geld, textiel en sieraden, dat de huwelijken op Sri Lanka nog voor 90% ‘proposed’ zijn, zoals hij dat keurig noemde en dat de bruidschat die de familie de vrouw tegenwoordig meegeeft minstens een huis moet bevatten.
Niet alle families houden zich hieraan, als beide kanten even welgesteld zijn soms niet, maar vaak wel, hij had al twee dochters een huis meegegeven …
Verder had hij de ervaring uit zijn omgeving dat de ‘vrije’ huwelijken minder goed standhielden omdat ze bij problemen geen steun van beide families krijgen. Opmerkelijk.

Bijzonder vond ik ook het zichtbare ‘courting’(het hof maken?) in de parken hier, in Colombo viel het me al op, maar in Galle was het zaterdag, een vrije dag en dus jongens en meisjes: afspreken in het park. Soort van aandoenlijk en onschuldig, de meisjes kijken verlegen op als je langskomt, de jongens hebben alleen oog voor hun geliefde… ze houden handen vast, en zitten dicht bij elkaar, gekust wordt er niet voorzover ik dat zag.











Monara
Naast Surfcity , waar ik logeer, is het restaurantje Monara, en er is een man die daar de hele dag is en wacht op klanten.
Ik heb het met hem te doen want er komen bijna geen klanten.
En hij doet zo z’n best, hij is de eerste van alle strandtenten die zijn bedoeninkje klaar zet voor de dag, met elke ochtend verse bloemen op de vijf tafeltjes, harkt het zand steeds mooi aan, is steeds bezig alles recht te zetten en af te stoffen en wacht…
Ik stel me voor dat deze man een gezin heeft en allemaal monden moet voeden en als er dan 2 of 3 klanten op een dag zijn geweest…..
Maar wie weet is dit een tentje van een zakenman uit Galle die dit er bij doet en deze ijverige man een schamel loon betaalt om er het werk te doen.
En zo bleek het te zijn, dat maakt het wat minder schrijnend??
Blijkbaar identificeer ik me graag met de underdog…….













Mirissa
Vandaag weer vertrokken uit Unawatuna en omdat het zondag is en de bussen minder rijden, per tuk-tuk(driewielertaxi) naar Mirissa.
Naarmate je verder weg gaat van Colombo wordt het steeds exotischer in mijn beleving.
Mirissa is een kleine kustplaats, ook toeristisch maar wat minder dan Unawatuna.
Palmvilla, het hotel waar ik nu zit is prachtig, smaakvol ingericht met natuurlijke materialen, een goed onderhouden tuin en pal aan de oceaan.
Helemaal heerlijk, ga er van genieten, plek genoeg en rustig genoeg om yoga te doen, te zwemmen, te lopen en te lezen.












Voor het eerst mijn leuke opblaasbare meditatiekussen gebruikt, ’zitten’ onder het toeziend oog van deze mooie kastdeurdames!











Van het nieuws uit Nederland zie ik af en toe wat als ik internetbereik heb en over de killer uit Noorwegen heb ik gelezen, Jezus, dat mensen zo makkelijk toegang hebben tot wapens is toch ook te bizar eigenlijk….wat heftig.
en Amy Winehouse dood, te jammer!! zo’n groot talent.
Nou dat is wel rare selectie uit het nieuws, maar dit waren bij vluchtig surfen, de opvallendste.

.

vrijdag 22 juli 2011

Sri Lanka

Dinsdag 19 juli
Aankomen in een tropische stad is in mijn ervaring meestal geen pretje, zeker niet als je low-budget reist, zoals ik doe.
Colombo is erg warm, stoffig en lawaaiig. Het verkeer is beheerst chaotisch, als er zoiets bestaat.
De chauffeurs van alles op drie of vier wielen communiceren voortdurend met elkaar door hun toeters of claxon.
Het duurde even voordat ik de onderhandeling aanging, die bij het nemen van een driewielertaxi hoort, maar aan het eind van de dag moest ik wel: mijn gastheer voor de nacht, Mr Ranjit, had me buitengesloten en was met onbekende stemming vertrokken, zijn vrouw kon het niet oplossen en kon hem niet bereiken….na een stadswandeling van 2 uur was ik er erg aan toe om op mijn kamer onder de fan languit te gaan.
Twee uur heb ik gewacht en ben toen maar gaan onderhandelen voor een rit naar een restaurant meer up Town.
Dat lukte allemaal wel en ik kwam voor het donker gevoed en wel ´thuis´, waar de verbanning weer opgeheven was gelukkig.
Heb vandaag genoten van het grote aantal mooie mensen die ik zag en waarvan er veel ook nog naar me lachten, de glimlach zit hier niet verscholen, fijn! En geen dikke mensen gezien, dat is ook weer even iets anders. Wel erg veel foeilelijke gebouwen gezien, het staat er hier vol mee.













Slaap ingehaald onder de klamboe en het koele ruisen van de fan hielp daar goed bij.

Woensdag 20 juli
Vandaag weer een paar uur rondgelopen, blaren zijn het bewijs ... en dus weer veel gezien, Galle road, Kollupitia 3, kende ik al van mijn vorige bezoek en daar is het goed chillen in Crescat Boulevard, een van de weinige shopping mall’s in Colombo , ze hebben daar heel goeie koffie en wifi! en een supermarkt, voor o.a. flessen water die door mij in grote getale aangeschaft en gedronken worden.
Aan de Galle road is ook the residence van de president mr.Rajapaksa, het is als een fort bewaakt en vol van militairen, op veel plekken trouwens in de stad waar governement officials zich ophouden. Die militairen zien er heeeel verzorgd uit, nogal intimiderend, veel openbare zaken, gebouwen, wegen e.d zien er enigszins armoedig uit maar de militairen en de marine; pico bello…
En overal hangen grote bilboards met de breed lachende president erop. Weinig weet ik van de politieke stand van zaken hier, alleen dat de politiek bewuste Tamils wrschlk geen fan van de president zijn. Het lijkt hier vooralsnog redelijk goed georganiseerd en redelijk welvarend.
Als een braaf toeristje Viharamahadevi Park bezocht















en het Colombo Nationaal Museum bezocht, het museum zit in oud Engels gebouw en behalve de vele mooie Boeddha’s, is er in een van de zalen een collectie te zien van 17de en 18de eeuwse zilveren, gouden en koperen Nederlandse munten, met symbolen van de oude provincies erop en van de VOC natuurlijk, uit de Nederlandse koloniale tijd, misschien wat saai maar mijn hang naar museabezoek is weer even bevredigd.
Ze hebben er een bibliotheek waarin je je in de 19de eeuw waant, houten lambrisering, prachtige houten kasten, lezende mensen in totale stilte…. heerlijk.













De blaren spelen op, mijn enthousiasme wordt gestraft, zie er nu tegenop om morgen verder te reizen, maar gaan zal ik want die drukte van Colombo wordt me teveel.
Dus doorzetten maar en zien of ik bij een mooi strand terecht kan komen waar ik mijn ritme om te ‘zitten’ kan herstellen en, denk ik nu, zal blijven tot de zucht naar avontuur zich weer aandient.

Aan het eind van de dag wandelde ik even door de buurt en kwam bij een mooi parkje rond de Independence Hall terecht.
Daar waren enkele honderden mensen, mannen en vrouwen, aan het snelwandelen, in sporttenue, net als in het Vondelpark, maar dan niet hard- maar snel-lopen. Te warm om te joggen denk ik.
Verrassend omdat in de stad velen er nog traditioneel bijlopen, in sarees en dhoties en ook nogal wat gesluierde vrouwen waarvan slechts de ogen te zien zijn.
De vrouwen die ik sprak maakten een zeer geëmancipeerde indruk, pittige dames , mooi en goedlachs.
De mannen charmant, ook mooi en flirterig! Of verbeeld ik me dat…
Het is fijn om hier ‘in de familie’ van Michael Ondaatje te lezen, een beschrijving van zijn bezoek aan Sri Lanka, waar hij geboren en getogen is en afkomstig uit een oud Nederlands- Singalees-Tamil geslacht. Na vele jaren bezoekt hij land en familie en doet er verslag van.
Er worden in het boek ook quote’s aangehaald van diverse Engelse schrijvers zoals deze van Paul Bowles,die hier enige tijd op het mini eiland Taprobane woonde: “de Singhalesen zijn ongetwijfeld een van de minst muzikale volken ter wereld. Het is vrijwel onmogelijk om minder gevoel voor toon , maat en melodie te hebben”….

Donderdag 21 juli 2011
Het was even doorzetten, kiezen op elkaar, maar uiteindelijk viel het mee, in een ac taxi naar het zeer rommelige grote busstation, waar een airconditioned bus naar Galle snel ge vonden was.
De drieeneenhalf uur durende rit was een oefening in loslaten, de chauffeur was heel goed maar de rijstijl hier is ijzingwekkend; de volgende keer ga ik niet vlak achter de chauffeur zitten….
In Galle meteen de bus naar Unawatu gevonden en zit hier nu op 10 meter afstand van de nogal woeste branding, het is moessontijd, de oceaan is wild, maar je kan er in zwemmen en dat is het plan voor morgenochtend.
Het is een heus vakantieoord hier; een tiental kleinschalige hotels en logementen met allen een terras aan het water, niet gek, beetje ouwe hippiesfeer, relaxed man… veel Nederlanders hier
Afijn, echt stil en meditatief zal het niet worden denk ik, maar voor een paar dagen heel goed uit te houden.

dinsdag 28 juni 2011

Ahhhh, gelukkig weer een boek gevonden waarmee het echt weer genieten was: Zondagsgeld van Philip Snijder.
Het is een 'klein'boek, 157 pagina's, ruime lay out, comfortabel lezen.
Na Nachttrein naar Lissabon ben ik in verschillende romans begonnen maar raakte niet geboeid en bij Zondagsgeld gelukkig wel.
Dit boek is van een heel ander soort boek dan het filosofische 'Nachttrein, het deed me denken aan het mooie 'Kleine dagen' van Bernard Dewulf.
De schrijver is net als Dewulf sterk in observaties dicht op de huid en in het 'de alledaagse dingen een glans geven die het kijken en voelen, horen een extra intensiteit geeft'.
Het verhaal wordt beleefd en gezien door een 11 jarige jongen die opgroeit op Bickerseiland in Amsterdam in de 60er jaren.
Armoede, werkloosheid, ongeschoolde arbeiders die niet verder komen en kijken dan hun 'aaigenste' Bickerseiland. Is ontroering en af een toe hardop lachen een goed teken bij het lezen van een roman? voor mij wel...
Heerlijk is het platte Amsterdams, af en toe in de dialogen, en de platte grappen van de 'Eilanden, wat veel lijkt op het Jordaans denk ik.
Een van de verhalen,'de twist' is een gebeurtenis die je meemaakt door de kinderlijke, maar wel erg scherpe observaties, die de jongen doet bij de koperen bruiloft van oom Rikus en tante Gerda.
Over de bij alle feesten weer ingehuurde muzikant ome Freek,die altijd hetzelfde programma afdraait wat niemand echt leuk schijnt te vinden, maar hij is goedkoop en muziek moet er zijn.. en met de drank erbij wil de verplichte polonaise toch wel lukken....
En er is de ontroering over hoe mensen in een hechte groep zich soms, en de jongen en zijn vader heel vaak, moeten schipperen om niet afgewezen te worden door de groep en daarom mee doen aan de domme grappen en het eeuwige herhalen van versleten uitspraken die men gewend is en steeds weer wil horen.
De gene en het ongemak die de vader en de jongen bijna voortdurend voelen wordt heel mooi neergezet. Een roman met beeldende beschrijvingen van schaamte, kinderliefde, en avontuurlijk opgroeien in een dorp in de stad, tussen familieleden die voortdurend bij elkaar op bezoek gaan en vooral landerig hangen in de kleine kamertjes en op de straathoeken, die elkaar dwingend hun Bickerseiland-mores opleggen.
Dit is een debuut van Snijder en er is inmiddels in maart een tweede roman uitgekomen; Retour Palermo, waar ik nu ook benieuwd naar ben.




Zondagsgeld is ook digitaal uitgebracht.
Philip Snijder
Uitgeverij Mouria
ISBN:9789045800493
Prijs:
€7,50

dinsdag 14 juni 2011

THE TREE OF LIFE

Na het zien van de film The Tree of Life van Terence Malick is er de behoefte om mijn gedachten te ordenen, zeker nadat ik in dezelfde week een interview met Alain de Botton in NRC boeken las, wat hij gaf ivm het verschijnen van zijn nieuwe boek; Religie voor atheïsten.

De gedachten daarover zijn wel moeilijk te verwoorden omdat het over impressie, gevoel, beelden en muziek gaat.
En over de tijdgeest, en dan specifiek over kwaliteit van leven in de seculiere maatschappij, het moderne leven in ’het westen’.
Dat schijnt Malicks specialiteit te zijn.
En Alain de Botton merkt op dat er behoefte is aan regels, een behoefte aan een morele leidraad in de ‘westerse’ maatschappij zonder religie .
Film
Wat een ervaring, die film, The tree of life, een echte belevenis: de hoeveelheid indringende beelden, vaak traag en XL-close up, veel ’geluid’; muziek, vogels, de wind, maar weinig tekst, het geeft je de ervaring een kunstwerk, een verhaal te zien waarin je jezelf kan herkennen maar waar je niet direct een plot kan zien.
Het is een meditatie, een overweging en tegelijkertijd is het het verhaal van een opgroeiende jongen die zich afvraagt wat goed is en wat slecht, of God bestaat en of God alles ziet… waarom er ziekte is en armoede….
Je ziet de jongen groeien van baby naar opstandige puber.
Als ik de film goed heb begrepen is ook de volwassen geworden jongeman zoekende naar antwoorden, hij kijkt vertwijfeld rond in de harde snelle grote stad waar hij woont en werkt; mooie beelden van 21 eeuwse architectuur in een wereldstad .
Een wereld zonder groen, alles van staal en beton, indrukwekkend maar koud en hard.
De wereld, waarin de jongen opgroeide in de 50er jaren, was een suburb met veel groen en met ruimte voor kinderen.
Alles draait in de film om het gezin en die krijgt een duidelijk gezicht, maar op een speciale manier worden de accenten bij ongebruikelijke zaken gelegd, je kijkt veelal mee door de ogen van de opgroeiende jongen, hij experimenteert, doet geniepige dingen, je hoort zijn stem, hij fluistert wat hij denkt….
Zijn ouders doen hun best, maar worstelen, vader is liefhebbend, maar gefrustreerd in zijn werk en zijn rol als vader, moeder is liefdevol, maar dromerig en kind met de kinderen. De jongen ziet dit en moet hiermee z’n eigen leven vorm gaan geven.
Boek
Alain de Botton zegt in het NRC - interview dat het in zijn boek ‘ Religie voor atheïsten’ gaat over: dat we met ons geloof in God ook alle rituelen en gebruiken van de kerk hebben weggegooid, zaken die houvast en zelfs verrijking aan ons leven gaven.
En dat de samenleving er baat bij kan hebben kerkelijke gebruiken los van hun religieuze context opnieuw uit te vinden.
“Doordat we religie afwijzen, zijn zaken als zelfbeheersing en terughoudendheid onze eigen verantwoordelijkheid geworden. Maar waar moet je die dingen dan leren en van wie? Precies op dat terrein kunnen religieuze gebruiken heel nuttig zijn.”
Mij trof het onderwerp wat in dit boek en in de film belangrijk is: wat is goed en wat is slecht? hoe menswaardig te leven? als iets wat in deze tijd weer aandacht opeist.
Jaren, eeuwen waren de heilige schriften als de Bijbel, de Thora en de Koran onze leidraad in het leven, maar wat nu?????
Het socialisme, het communisme, het kapitalisme, systemen die feilbaar blijken.
We zijn ons aan het bezinnen hoe vreedzaam en welvarend te leven met zoveel mensen op deze ‘klein’ geworden aarde.
We kunnen niet meer volstaan met goed voor onszelf te zorgen als natie, we moeten rekening houden met iedereen, allen hebben we gelijke rechten.
Wat zijn goede richtlijnen waar we ons aan kunnen meten?
Wat zijn de regels voor een beschaafde samenleving?
Gelukkig hebben we de ‘ universele verklaring van de rechten van de mens ’.
En de optimist in mij denkt dat we de vormen wel gaan vinden die ons helpt onze waardigheid en onze betrokkenheid bij de ander te stimuleren en te ondersteunen.

woensdag 1 juni 2011

Enemies of the people door Thet Sambath

Kreeeuun,
waarom kijk ik hier naar? de wens 'te willen weten' of een masochistische drijfveer om mijn onbewuste angsten te voeden?
vanmiddag bekeek ik de documentaire 'Enemies of the people' van Thet Sambath die uitgezonden is door Boeddhistische omroep en nu op de website van BOS staat.
en toch is het goed dit te zien, huiveringwekkend, maar echt... het heeft de maker tien jaar gekost om de moordenaars van zijn familie te leren kennen, te spreken en te laten bekennen.
de ontmoetingen zijn in een 'soort van gemoedelijk'-stemming.
Er wordt veel tijd( jaren) genomen voor het winnen van het vertrouwen van de daders, die vele, voor hen ook ontelbare, mensen hebben gedood tijdens het Pol POt regime in Cambodja.
De trailer op Youtube is wat schreeuwerig : http://youtu.be/3kz6dviP4C0
maar ga de echte docu zien, hij duurt een uur en dwingt groot respect af voor de makers van deze film.
dus tegelijk gruwelijk en hoopgevend....
http://www.boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntEntityId=1414&lIntType=0&lIntYear=2011

zondag 8 mei 2011

Nachttrein naar Lissabon

In de vier jaar dat onze leesclub bestaat, hebben we ( voor mij) al vele interessante en minder interessante boeken gelezen met elkaar.
Maar voor het eerst heb ik het boek wat we deze keer lezen, twee keer gelezen.
De eerste keer zat er wat haast achter, wat me niet beviel omdat het geen makkelijk boek is, maar doordat de bijeenkomst en bespreking uitgesteld werd door een zieke, kon ik er de tijd aan besteden waar het boek om vroeg.
Het staat namelijk bol van filosofische gedachten, inzichten en verzuchtingen.
En dat in romanvorm…. geschreven door Pascal Mercier , pseudoniem voor Peter Bieri, een hoogleraar in de filosofie.
De nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier vind ik een prachtige roman.
Maar het vereist van de lezer wel belangstelling voor filosofie, denk ik.
De filosofie in de roman komt uit het Portugese boek “Um ourives das palavras” wat betekent “een goudsmid van woorden’”.
Het zijn de aantekeningen van een gepassioneerde en getalenteerde man Amadeu Inacio de Almeida Prado, kortweg Prado genoemd, een Portugees, afkomstig uit een familie van aanzien, die aantekeningen maakte over zijn zoektocht naar zelfkennis, en daarmee mensenkennis, en over zijn fascinaties voor taal en voor gebruik van taal.
Hij gebruikte daarvoor nietsontziende zelfanalyse, waarvan hij aantekeningen bijhield.
In een Spaanse boekhandel in Bern vindt Raimund Gregorius, leraar oude talen, het boek.
Hij vindt het boek op dezelfde dag dat hij een onverwachte en mysterieuze ontmoeting heeft met een Portugese vrouw.
Die ontmoeting zet hem aan om tijdens les op het gymnasium plotseling op te stappen en de school uit te lopen om er niet meer terug te keren.
Gregorius wordt sterk getroffen door de klank van de taal die de vrouw sprak toen ze zijn vraag naar wat haar moedertaal was, beantwoordde met ‘Português’ .
Hij gaat naar een Spaanse boekhandel waar hij toevallig dit antiquarische Portugese boek ziet liggen en als de boekhandelaar een pagina voor hem vertaald, wil hij het kopen, maar krijgt het cadeau.
Ook koopt hij een taalcursus Portugees om dit boek te kunnen lezen.
Deze hoofdpersoon in de roman, Gregorius, is gefascineerd door de taal, de filosofische inhoud en de schrijver van het boek. Hij herkent iets van zichzelf, het herinnert hem aan een oude droom die hij nooit uitvoerde en nog dezelfde dag neemt hij een beslissing, die zijn zeer rustige en overzichtelijke leven totaal verandert.
Hij reist naar Lissabon, op zoek naar Amadeu Prado, naar de nieuwe taal en naar zijn oude droom.
De roman vult zich geleidelijk aan met de door hem uit het Portugees vertaalde teksten uit het boek en met beschrijvingen van de vele ontmoetingen die Gregorius heeft met vrienden en familie van Prado en in mindere mate met nieuwe, bevrijdende, ervaringen van Gregorius.
Er is meer Prado in het boek dan Gregorius, maar dat spoorde mij aan goed te kijken naar wie die Gregorius eigenlijk is.
Zijn gedachten en gevoelens zijn summier weergegeven maar toch komt er een beeld tevoorschijn van een wat in zichzelf gekeerde beschaafde man, die geleidelijk aan meer intens gaat leven in Lissabon, hij wordt wakker lijkt het, hij ziet meer kanten van zichzelf.
Het is een filosofisch boek en is er weinig ruimte voor trivialiteiten, wat me bevalt, bovendien is er een grote mate van ‘beschaving’ aanwezig, geen sex, geen grofheden, geen tot afkeer leidende figuren.
Het is wel een complex werk vind ik, vandaar dat ik het twee keer moest lezen, maar is in evenwicht gebracht door de ruime warme blik voor de menselijke dagelijkse realiteit.
De roman gaat over mensen die o.a zorgen hadden over de dictatuur, die heerste in Portugal in de tijd dat Prado zijn aantekeningen maakte, en over het verzet daartegen, de gevaren en gevolgen daarvan, het gaat over liefde en loyaliteit, over zoeken naar eerlijkheid en waarheid.
Het gaat ook over een leven van de man, die leeft in taal en boeken, en door zich te verdiepen in het boek en leven van de Portugese schrijver meer het ‘echte’ leven gaat leven.
Er is een sfeer van menswaardigheid en hoffelijkheid in de roman, prettig.
En bovenal spreekt er de dwingende noodzaak uit het leven te willen duiden.

Het leven is niet het leven wat we leven; het is het leven dat we ons voorstellen te leven.