JAPAN IV

CHIKATSUYU

De minshuku genaamd Tsukino Ie loop ik zo voorbij in het dorp Chikatsuyu, omdat het voor mij niet herkenbaar is als 'hotel' maar er uit ziet als een gewoon huis.
Maar, weet ik nu, de witte lampions bij de deur blijken aan te geven dat je hier kan logeren.

Tsukino Ie

Een minsjuku is wat eenvoudiger dan de ryokan, eerder een soort 'bed and breakfast'.

Bij Google kan je je verbazen over de afbeeldingen van de minshuku'ss:

minshuku's en ryokans in Japan

Voor het eerst zie ik deze vorm van huis, een gang met drie kamers aan elke kant, waarvan de shoji deuren allemaal open staan zodat het èèn grote ruimte geworden is en waar nu hier en daar al andere gasten zitten, die wachten op hun beurt voor het hete bad en op het gezamenlijke diner.

grote ruimte door schuifwanden

Och, dat hete bad, na die lange dag lopen, of liever klimmen en dalen...
Na flink soppen en afspoelen, helemaal schoon, je heel voorzichtig in dat gloeiend hete grote bad laten zakken en dan ontspannen, op deze plek met uitkijk op de boomtoppen en daken van het dorp.
Dat doet zó goed.
Op dat moment denk ik nog dat ik de pelgrimstocht staak, althans het lopende deel, door de bergen van heilige plek, door heilig bos, naar heilige plek....

In de grote kamer beneden wacht ons een prachtige/heerlijke maaltijd, voor mij ipv vlees, vis, tofu en ei, met groene thee erbij, waar we, iedereen schoongewassen en in dezelfde soort huiskimono, zittend op de grond aan een grote tafel, van genieten.
Er is een beetje een opgewonden sfeer en het is te merken dat ze het niet zo waarderen als ik zeg dat de tocht me te zwaar viel en morgen met de bus verder wil gaan....
En ja ze hebben gelijk, ik ben een soort spelbreker, pelgrimeren is geen makkie, je moet doorzetten, er voor gaan....
In de planning die ik maakte bij Tozai Travel, had ik die tweede dag al opgedeeld in twee, de helft met de bus, de helft lopen, want de tocht zou 22 kilometer zijn die volgende dag, dat leek me al teveel.
Na het uitstekende maal heb ik vroeg de futon uitgelegd, deurtjes dichtgedaan en onrustig geslapen, door de vermoeidheid en door de luidruchtige pelgrim gangers, die aan de sake waren gegaan en er een feestje van maakten.
Om 7 uur de volgende ochtend, na een superontbijt met misosoep, rijst, zoute en zure groenten, geroosterde vis en tofu, had ik er weer zin in.

We kregen allen een lunchpakketje mee, mooi ingepakt zodat ik niet kon zien wat erin zat, kleine verrassingen, veel plezier....
De bus zou pas om 10.00 uur vertrekken dus kon ik rustig de buurt verkennen en koffiedrinken in een mooie winkel/koffiehuis, relaxed!

Chikatsuyu

Chikatsuyu

Bij de bushalte staat een bak met ruwe wandelstokken, voor de pelgrim die er een nodig heeft, wat ik vaker zal zien tijdens deze reis, op verschillende plekken, soms ook bakken met paraplu's....

bushalte Chikatsuyu

De bus is natuurlijk exact op tijd! ik vind dat een wonder, de treinen en bussen zijn griezelig stipt.

Wat heel prettig is dat ik in Osaka op mijn eerste logeerplek een grote enveloppe kreeg, door Tozai verzorgd,  met daarin voor 20 dagen vouches voor de slaapplekken,  diverse trein- en buskaartjes met de vertrektijden en plaatsen.

route Hosshinmon Oji naar Hongu 

HONGU
Het is twee uur met de bus naar Hosshinmon Oji  vanwaar ik ga lopen naar Hongu, naar Hong Taisha, een van de grootste drie Shinto shrines in Japan, die op een heuvel in een bos staat en onderdeel is van de Kumano Kodo.
Kumano betekent bijzonder mystieke plek, waar een of meer Kami, natuurkrachten/goden, verblijven en Kodo is route.
Het is maar vier uur lopen, het is mooi weer en op dit stuk van de Kumano Kodo kom ik wat meer wandelaars tegen, geen van de wandelaars zijn in het wit gekleed, zonder hoed en stok, zoals de officiële pelgrimsganger gekleed gaat.

pelgrim outfit

De route loopt door een paar dorpjes, waar het wonderbaarlijk stil is, geen mensen, geen kinderen, geen honden, poezen of kippen, weinig vogels ook....
Vreemd, maar dus heeel rustig, het is een mooie tocht.
Mijn gemoedstoestand is, zoals te verwachten, een beetje gelijk aan de omgeving; rustig en toch een soort van uitbundig, zoals het intense groen hier op het land.
Doordat ik alleen reis en de bewoners hier zich niet met je bemoeien, is mijn stemming nogal constant; blij
Blij hier te zijn, blij de heilige plekken met hun serene sfeer te kunnen bezoeken, blij zoveel schoonheid te zien, blij een paar weken geen enkele zorg te hoeven hebben over wat dan ook.
Een beetje 'high' dus.

stil dorp met theestruiken

Zorgeloos, niet echt bezig met de opdrachten van de zen-weg, de raadselen van het bestaan, en in deze omstandigheden kost het me minder moeite bij 'mezelf' te blijven, te lopen, ademend, te 'zijn'....
Het is ook wel een zegen dat het weer zo goed is, geen regen, niet te warm, niet te koud...alles werkt mee :-)
Op een prachtig verstilde plek open ik mijn lunchpakketje en ben verrast:

lunch

In Hongu Taisha aangekomen, ontmoet ik de vier Japanners die de vorige dag dezelfde afstand liepen als ik, ze spreken goed engels en zijn erg vriendelijk.
Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig wat hun doel is met deze tocht, spirituele bedoelingen of sportieve? Gezien hun outfit, een sportieve, maar zou best wat tijd met ze willen doorbrengen om wat meer van ze te weten.
Ik vraag het niet, het lijkt me wat te direct en het is maar een vluchtige ontmoeting.

ontmoeting

De Hongu Taisha gaat een beetje aan me voorbij, na die stille wandeling lijkt het hier erg druk en het is ook  erg druk bij deze Shinto shrine.
Er komen hier veel mensen met bussen naar toe.

Op weg naar de ryokan waar ik die nacht zal slapen kom ik langs Ojunohara, waar de grootste Torii van Japan staat,  op de plaats waar de Hongu Taisha eeuwenlang heeft gestaan voordat het zwaar werd beschadigd bij een overstroming, waarna het is herbouwd op de heuvel in de bossen.

Ojunohara

De ryokan Blue Sky Guesthouse is een heerlijk comfortabele plek met dit keer een eigen bad en wc.
Het is vlakbij Ojunohara, en op die speciale plek ga ik nog wat rondkijken en aan de rivier zitten. Deze plek heeft een zachte, stille sfeer, geen mens te zien of te horen daar, wonderlijk...
Morgen naar Yunomine, ik weet nog niet of ik ga lopen, maar stuur wel alvast mijn koffer weer door naar Nachi.

JAPAN lll

ZIN IN...

deel van Kumano Kodo route

Vol verwachting stap ik uit de bus in Takijiri, het is mooi weer, de rit hier naar toe prachtig en ik heb er zin in; een paar dagen lopen op deze oeroude pelgrimsroute, de Kumano Kodo.

De reden dit te doen was vooral om het gewone platteland, tempels en heilige plekken te zien in slowmotion, lopend, bewegend.

Een van de mogelijkheden om dat te doen is op Shikoku met de 80 tempels-pelgrimstocht , maar dat had ik uit mijn hoofd gezet als te zwaar, te kostbaar ook.

Mijn bezoek aan Japan was vooral gericht op de natuur, cultuur en religie van dichtbij te zien èn Eihiji (Soto zen hoofdtempel) te bezoeken.

En hoewel de zenweg heel belangrijk voor me is, was het niet mijn bedoeling een zen-retraite of anderszins een zware beproeving aan te gaan op deze reis....

De Kumano Kodo pelgrimstocht is sinds ongeveer 1000  jaar door velen gedaan en vaak beschreven als een zelfopofferend religieus ritueel, als reinigend en om inzicht, steun, hulp, genezing te verkrijgen.

Koyasan is een onderdeel van de pelgrimstocht en dat heilige bergdorp had grote indruk op me gemaakt; ik zag ernaar uit minstens vijf andere heilige plekken langs deze route te bezoeken, lopend van de een naar de ander, maar wel met een zekere zachtheid voor mezelf en geen zelfkastijding.....

Mogelijk zou enige zelfkastijding goed voor me zijn en is er aanleiding genoeg om boete te doen voor mijn zonden, maar ik vind mezelf verwennen op deze manier ook een beetje een religieus ritueel :-)

Op pad dus, zonder al te veel voorstelling ervan en in een prettige stemming:

'wat zal ik zien en meemaken vandaag?'

Ik had me nauwelijks verdiept in deze route, wat z'n consequenties had, waarover later meer.
Ik had de folder, waarin zeer gedetailleerde info stond( zie foto boven) bij me, maar nog niet goed bekeken.
Maar wel nieuwe lichtgewicht wandelschoenen gekocht en een inschuifbare wandelstok geleend.

Verder veel water, flesje groene thee, een handdoekje, een zonneklep, wat te eten,  geld, adres van de minsjuku in Chikatsuyu waar ik s'avonds zou eten en slapen, mee.

start Kumano Kodo bij Takijiri

Afgelopen maanden had ik elke dag zo'n 5 kilometer gelopen/gewandeld om me voor te bereiden op deze tocht, wat op zich al fijn was, de tijd hebben om dat te doen is een luxe.....
Maar bij de eerste kilometer ervaar ik dat lopen op rechte geplaveide wegen een andere tak van sport is dan lopen door de bergen.
Dat deze wandeling die dag over een berg van ongeveer 688 meter hoogte zou gaan, had ik me stom genoeg niet gerealiseerd.
Dat vraagt een andere kracht van de benen....
Het werd een  avontuur met benauwde momenten, prachtige uitzichten en een intense spirituele ervaring....

uitzicht

Ik vond het zwaar wandelen langs soms hele steile stukken, omhoog èn omlaag, soms slecht als pad te herkennen en op smalle glibberige oneffen paden langs behoorlijk diepe afgronden..

smalle paden

ongemakkelijk

Door een grote stille groene wereld,  weinig vogels, weinig mensen.
Die hele dag heb ik maar zes andere pelgrims/wandelaars ontmoet, een stel Nederlanders en twee stellen Japanners.
In het ene dorpje waar een overdekte rustplek was met wc en water, ongeveer halverwege, leek het alsof er nergens mensen thuis waren, zo stil, zo leeg.

Jizo altaar

Soms dacht ik wel; als ik nu val, wat dan? ik had wat algemene hulpnummers bij me in mijn iphone, maar of ik bereik zou hebben wist ik niet, zou Jizo me beschermen?
Maar dat soort dingen weerhielden me niet ontzettend te genieten, het mooie landschap, de stilte, de inspanning maakten me steeds stiller, steeds minder gedachten, steeds meer als vanzelfsprekend vanuit een andere kracht, zoiets als; 'mijn lichaam die doet wat het moet doen' en; er is alleen maar dìt....

En dat is een dierbare herinnering; daar te lopen langs dat oude ongemakkelijke en soms woeste pad, met hier en daar een door pelgrims achtergelaten 'teken', die ik als bemoedigend verwelkomde.  

                                                                                                  

pelgrimsgroet

Wat wel nodig was want acht uur lopen over die rotsachtige, meestal heel smalle paadjes, lange stukken ook bezaaid met grote losse en bemoste stenen, in de schaduw van de hoge ceders,  dan moet je elke stap heel bewust zetten, meditatief lopen zou je kunnen zeggen.
Het maakte dat ik erg moe werd en mezelf de laatste uren leek te vergeten.... wat een mooie uitkomst was natuurlijk! Dit is wat is, de lucht-de adem, de aarde-het lichaam,  een indringende ervaring.
woe-wei, doen door niet te doen....

wilde orchidee

Ik was uitgeput maar met een licht 'bevrijd' gevoel, , toen ik om 6 uur aankwam bij mijn minsjuku, en dat mezelf 'vergeten' ging weer snel over in tevredenheid, tevreden over dat die tocht gelukt was! 

JAPAN ll

WAKAYAMA 

Vanuit Koyasan vertrek ik met de kabeltrein en trein naar de kustplaats Tanabe, een tussenstop op de weg naar Ryujin, een bergplaatsje wat bekend staat om zijn hete bronnen.

Een zes uur durende tocht met treinen en een bus waardoor ik een indruk krijg van het openbaar vervoer en het platteland van Wakayama . 
Wat me opvalt is dat veel huizen dicht op elkaar staan, veel laagbouw, schots en scheve percelen, met minuscule tuintjes erbij vol geschoren bomen.
De huizen zien er goed uit, de mensen ook, verzorgd, welvarend.
Na reizen door India, Indonesië, Sri Lanka en Kenia, waar er grote verschillen tussen arm en rijk zijn, is deze reis een nieuwe ervaring om, naast natuurlijk de andere cultuur en natuur te zien en meemaken,  in een zeer welvarend èn exotisch land te reizen.

buitenwijk

rijstvelden

Wakayama

geschoren bomen

De mensen in de trein en bus zijn zo rustig, als ze al met elkaar praten doen ze dat zacht, maar nog vaker gaan ze onmiddellijk slapen zodra ze zitten! 

slapen

Veel jonge meisjes gaan zodra ze zitten hun haar fatsoeneren en make-up bijwerken in een spiegeltje.

spiegeltje, spiegeltje

En natuurlijk zijn alle jonge mensen met smartphones bezig .

Het blijkt een soort spa deze ryokan Kirari Ryujin,  waar ik èèn nacht slaap en vanwege de regenbuien de meeste tijd doorbreng in de half overdekte hete bron waar het hotel omheen gebouwd is en aan de TV, waar de soaps mijn nieuwsgierigheid wekken: op straat lijken de mensen onderkoeld, laten weinig emotie op hun gezichten en houdingen zien, in de series zijn de spelers voortdurend heel geëmotioneerd, veel close-ups van boze of verdrietige gezichten, vooral de historische series vind ik mooi om te zien en al versta ik er niets van is het boeiend het 'oude Japan' te zien.
Terug in Amsterdam kijk ik nu af en toe op Youtube naar zo'n Japanse film, met engelse ondertiteling.
Er staan veel complete Japanse series op youtube, zoals deze: 'Death of a teamaster': http://youtu.be/zlnQO_rRRcI

In Ikari logeren ook twee Chinese vrouwen, Susan en Choo, zussen uit Singapore die al meerdere vakanties in Japan doorbrachten en deze keer het Kansai-, Wakayama- en Nara -district doorreizen.
We dineren en ontbijten samen en delen ons enthousiasme over Japan.

hete bron in hotel Kirari 

hotel Kirari

Weer even terug naar het seculiere, hier geen gewijde sfeer en geen tempels.... maar bij een vroege- ochtend wandeling in het mistige berglandschap , door het geluid van de snelstromende, bruisende Hidoka rivier, de grote regendruppels op de bamboe, de wijdse stilte  waardoor de fluitende vogels extra goed te horen zijn, keert de meditatieve stemming terug.

Hidoka rivier

Samen met de zussen ga ik met de bus weer naar beneden, naar de kust, weer langs Tanabe, waar we elkaar goed reis toewensen en dan door naar Takajiri om aan mijn eerste dag van de Kumano Kodo pelgrimstocht te beginnen.

Mijn koffer heb ik die ochtend doorgestuurd naar Hongu, waar  ik over twee dagen zal logeren.

Dus alleen met een rugtasje, zal ik van Takajiri-Oji naar Chikatsuyu lopen, zo'n 18 km. Ben benieuwd.....

JAPAN

OSAKA 

Mijn wens was in Japan in ryokans en minshuku's te logeren;  kleine pensions, in traditionele stijl ingericht: tatami matten, tokonoma, shoji schuifdeuren, futons, ofuro bad en meestal door een familie beheerd.
Er wordt, dat hoort erbij, dagelijks lekker japans gekookt. 
Ryokan Hokousou, vlakbij het Tennoji-ku station in Osaka, werd mijn eerste ervaring van een 'ryokan'.
De futon 'slaapt' uitstekend en de kleine tuin is een vreugde bij het wakker worden.

Hokousou

Vroeg in de ochtend ga ik de straat op om een shinto-shrine, een Jinja,  en een boeddhistische- tempel te bezoeken, beide zijn om de hoek, ze zijn vrij toegankelijk, er is niemand te zien, het is er stil en voor mij nogal indrukwekkend.

Shinto shrine

Shitennoji Temple

                                
Betoverend is het, om eindelijk in Japan te zijn, en rond te lopen in de tempels en in de tot sacraal gebied verklaarde, stille, fraaie tuinen, om wierook te offeren met goede wensen in gedachte.
Merk meteen op straat dat niemand op me let, niemand wat van me wil, en als ik iemand wat wil vragen is er een beleefde bereidheid om me te helpen, mensen nemen de tijd, dat voelt vrij, prettig.
Alles wat ik zie en hoor en ruik is nieuw, een groot plezier, reizen is een opwekkend middel.

Osaka

In de avond vind ik, na veel zoeken, een internetcafe op een wat onwerkelijke plek: op de 7de etage van een enorm groot gebouw, de ruimte is zonder ramen en  het blijkt een grote stripbibliotheek, mangabibliotheek, te zijn.

Wifi lijkt hier wonderlijk genoeg niet veel gebruikt te worden in het openbaar, in de ryokans, cafe's of stations.

Manga bieb

KOYASAN

Het plan is een deel van de reis te voet af te leggen op de Kumano Kodo, een pelgrimsroute door de bergen van Kii.
Mijn wens was , behalve te logeren in traditionele pensions of tempels, heilige plekken te bezoeken en het platteland te zien, de natuur. 
Bij het reisbureau Tozai kreeg ik, naar wens en met goede suggesties, een overzichtelijk reisschema en reserveringen bij ryokans plus trein/buskaartjes met reis- en vertrektijden, een grote luxe!
Dus blijkt Wakayama een goede start en de tweede dag reis ik per  trein en kabelbaan naar Koyasan, een beroemd kloosterdorp, hoog op de heilige berg Mt Koya.

kabeltrein

Koyasan is een dorp met meer tempels dan huizen en winkels; er zijn 117 tempels waarvan er 52 overnachtingen aanbieden en de plek waar de grootste en beroemdste begraafplaats van Japan is, 

Okuno-in.

Ik logeer er drie dagen, twee nachten in een oud klooster, Henjoko-in, wat weer een eerste ervaring is van een shukubo, logies in een tempel.

Henjoko-in

kamer Henjoko-in

shojin ryori

Helemaal ondersteboven ben ik van het eten tot nu toe, het ontbijt van rijst , twee soorten soep, vier verschillende soorten groenten en zure en zoute minuscule bijgerechten is heerlijk.
En het diner gisteren: indrukwekkend; zoveel verschillende smaken en kleuren, zo mooi opgemaakt en opgediend; Shojin Ryori, de vegetarische maaltijd in de shukubo bereid voor monniken en gasten.

Om half zes s'morgens is er een ochtendceremonie, sutra's worden gereciteerd en de gasten kunnen meedoen en wierook offeren. 
En ik was onder de indruk, vooral van de vormgeving moet ik zeggen, want ik verstond niets, maar dat was ook goed; de vorm, de aandacht, de schoonheid, het er zijn.....
Hoewel het een Shingon tempel is, herken ik wel wat handelingen die we met de Kanzeon Sangha in Amsterdam ook doen.
In het dorp is het heel stil, al is het druk in het weekend, het is een bedevaartsoort, een heilig gebied, mensen fluisteren bijna, dat bevalt me.

Het bezoek aan Kongobuji, de hoofdtempel van de Shingon school,  is een mooie ervaring; het interieur, de keuken, zoals deze eeuwenlang gebruikt is (nu niet meer), de houten constructies, de grote hoge ruimtes, de tuinen erom heen zijn indrukwekkend, een woord wat de lading van wat ik hier beleefde eigenlijk niet dekt, ik ga op zoek naar andere woorden voor mijn enthousiasme...

kloosterkeuken Kongobuji

Ik zie daar ook voor het eerst een 'droge'tuin.

droge tuin Kongobuji

Het overtreft mijn verwachtingen, bijna voortdurend ben ik in vervoering....

Met het gevaar voor sentimenteel te worden versleten wil ik toch vertellen dat ik een brok in mijn keel kreeg bij het zien van 16de eeuwse wandschilderingen(schuifpanelen) in Kongobuji
Een schildering van Kano Tanyu, die ik 35 jaar geleden voor het eerst zag in een boek over Japanse kunst en toen erg bewonderde.....
Ik was ontroerd.... het was zo'n bijzondere ervaring omdat ik niet wist dat ik dat hier zou zien. 

 van Kano Tanyu in Kongobuji

Op het geboortekaartje van mijn dochter heb ik 32 jaar geleden een kraanvogel getekend, geïnspireerd op deze schildering,  de kraanvogel is gelukbrengend en symbool van  lang leven....

                                             geboortekaartje                                                     

De hoofdtempel van de Shingon school van het esoterisch Boeddhisme, Kongobuji,  is gesticht in het jaar 816 door Kukai, Kobo Daishi genoemd na zijn dood.
Deze Shingon school heeft nu zo’n 10 miljoen leden en 4000 tempels in Japan.
Het is Kobo Daishi waarvan men zegt dat hij nog leeft en mediteert in zijn graf om 'alle levende wezens te bevrijden' en tot de nieuwe Boeddha komt, zodat hij dan de lering van de Boeddha kan vertalen voor de mensen.
Bij zijn graf op Okuno-in wordt twee keer per dag eten neergezet.

graf Kobo Daishi

De tradities, maar ook het dagelijkse gewone leven in Japan interesseren me erg en ben dan ook reuze blij hier te zijn.  
Het is wel een strak schema waar ik voor gekozen heb (het reischema samen met het reisbureau opgesteld) en dat voelt wel een beetje als werken, als een oefening, niks lui hangen en lanterfanten, er op uit…. 
Op weg dus naar de heilige plekken in dit berg dorp waar zoveel gelovigen en beoefenaars naar toe komen om de Boeddha en Kukai te eren. 

Jizo

Okuno-in

Okuno-in

Okuno-in

Hoewel het redelijk druk was (zondag) op de gigantische begraafplaats( 200.00 graven) werd het een mooie stille middag tussen de doden... 

Bij het graf van Kobo Daishi, de hoogste en heiligste plek van deze begraafplaats, waar niet gesproken wordt en niet gefotografeerd, heb ik de Hart Sutra gereciteerd en wierook geofferd, dat was een diep gevoelde ervaring.

Bij de torii, de poort, de ingang van deze heiligste plek,  kan je Jizo-beelden 'wassen', het offeren van een bad, het reinigen van de ziel?

Jizo 'wassen'

In het boek van Nico Tydeman, "Vormen van oneindige leegte", wat ik bij me heb, lees ik over zijn bezoek aan Okuno-in: 'Duizenden stoepa's van een halve meter tot vijf meter hoog staan hier opgestapeld te midden van omhoog rijzende cypressen, en herinneren mij er aan dat elk mens het universum is'.
En bij het graf van Kobo Daishi; "ik voel mij opgenomen in een tijd en ruimte die niet van deze wereld is . Hier gelden andere gezichtspunten, andere waarden, andere woorden en namen".

Okuno-in

Na de lange wandeling op Ukuno-in heb ik, na me eerst grondig te hebben gewassen en weer afgespoeld, zoals de gebruiksaanwijzing voorschrijft, voor het eerst in een gloeiend heet bad, ofuro genaamd, gelegen, een bad van 1,5 bij 3 m ongeveer, echt heeeel lekker

ofuro

Het voortdurend bezig zijn met het wisselen van schoeisel is nog niet gewend; schoenen buiten laten, slippers die klaar staan aan, naar de wc die slippers weer uit en wc-slippers die daar staan aan en voor de huiskamer de slippers uit en op sokken of blote voeten de kamer in… 
Onwennig, maar prachtig vind ik het wel, het vraagt 'aandachtig' te zijn, het 'onthaast' en alles blijft schoner...
Net als het baden; daar neem je de tijd voor, aan het eind van de dag, voor het diner....relaxed :-)