Als vrouw alleen so wie so verdacht

Dinsdag 9 augustus.
Vanmorgen om half zes opgestaan, en er trouwens gisteren om half tien al ingegaan…
De tocht naar de krokodillen-lagoon was een goeie actie, samen met Klara in een tuk-tuk; nauwelijks krokodillen gezien maar wel een fascinerend landschap en tientallen wilde pauwen en ander vogels.
Er waren een stuk of 6 krokodillen, maar we zagen alleen hun kop af en toe boven water komen, ook al aardig eng….

En er was een krokodil die op een nest eieren broedt in een rotsspleet, die we konden bekijken, maar dat ging mij niet zo goed af, Karla heeft dat wel goed gezien.
Zo’n beest brengt daar drie of vier maanden door, gaat elke dag een keer het water in om te eten, en dan weer terug op zo’n 20 eieren, volgens de man die haar elke dag ziet gaan naar
het water.
Ook was er een cobra van 8 meter te zien verderop, maar dat trok me niet :-(
We zagen veel waterbuffels, een grote kudde en sommigen in een poel vol lotusplanten.

Het was wel ongelofelijk heet, ik denk zo’n 35 graden, het water loopt dan in straaltjes van je af….
Het was goed om uit de comfortzone van Arugam te gaan, zodat je een beetje het idee krijgt echt op avontuur te zijn….waar mensen hun dagelijkse dingen doen die niets met toerisme te maken hebben en waar in grote gebieden vooral dieren leven.
Maar de comfortzone heeft als voordeel dat ik weer ‘zit’.
Dat de koan die ik graag zou ‘oplossen´ weer meer naar voren komt.
Zitten op een duintje aan een volkomen leeg strand, met de onstuimige branding en de altijd overal aanwezige krassende grote kraaien als muziek.

Elke ochtend kom ik langs de vissers die helpen om de boten van vissers die zijn wezen vissen op het strand te trekken..
Iedereen is altijd nieuwsgierig wat de vangst is, er staan ook meestal een paar militairen bij, die naar het lijkt de boel (nog) in de gaten houden.
Vanmorgen was er een grote vis bij die op de gereedstaande ossenkar geladen werd, een zwaardvis?

Net afscheid genomen van Klara en Zbynek, ze gaan naar Colombo met de nachtbus en dan naar huis, naar Praag.
Het was leuk om regelmatig met ze af te spreken hier, ze zaten twee kilometer verderop aan de kust, we smsten elkaar met voorstellen voor ontmoetingen of tripjes.
We zullen elkaar mogelijk weer eens zien in Amsterdam of Praag?
De laatste twee dagen zijn aanzienlijk warmer dan de eerste drie dagen die ik hier was, een groot deel van de dag boven de dertig graden.
Toch heb ik mijn voornemen wat meer te zien van de omgeving uitgevoerd en aan het eind van de middag naar Pottuvil vertrokken, een km of 4 hier vandaan.
Een aardig dorp, een lange straat met veel winkels, restaurantjes, een bank, een busstation, veel mensen groeten me vriendelijk, gelukkig, want zo heel veel oude witte dames zien ze nog niet hier, wel veel jonge surfers met hun luchtig geklede vriendinnen.

Het was een hete dag in meerdere opzichten want vandaag ben ik 2maal door jonge mannen met oneerbare voorstellen benaderd! Voor het eerst op deze reis.
Zoiets is op mijn leeftijd toch een gênante gebeurtenis, is het een gigolo of een sexverslaafde of wat? De eerste jonge man (mooi,begin 20, stads gekleed, geen visserszoon uit Arugam) kwam in de vroege ochtend, nog bijna geen mensen op het strand, wel èrg dichtbij zwemmen; how are you? Whats your name? En bij een hoge golf, zogenaamd speels, probeerde hij me vast te pakken.
Ik zei hem dat niet te doen en ging het water uit en hij vroeg me met hem mee te komen naar ik weet niet waar…..ik heb dan niet genoeg lef en fantasie om uit te vinden wat hij nou werkelijk van plan is, wat hij denkt te krijgen, waarschijnlijk geld en seks.
Vanmiddag was het wat meer bizar, tijdens een wandeling tussen de grote rotsen in Pottuvil point kwam er weer een prachtige jongeling naar me toe.
Pottuvil Point is een nog niet gexploiteerd prachtig strand, waar wel al wat surfers naar toe komen met de tuk-tuk vanuit Arugam voor een dagje surfen, maar het ligt een paar kilometer van het dorp dus het is er erg stil.

De jongeling liep met een telefoon te klooien, zoals je overal jonge mensen ziet doen, en vroeg me natuurlijk ook” how are you, where do you come from and what is your name”, heel vaak valt er meer niet te zeggen in de kleinere dorpen, ze spreken nauwelijks engels hier in het oosten.
Toen ik vroeg hoe het met hem ging, kwam ie naar me toe om iets te laten zien op zijn telefoon en liet me een pornofilmpje zien terwijl ie gebaarde dat wij ook maar zo iets moesten ondernemen!jezus wat nou weer,” hé man, no way, whats this? I could be your grandmother” sprak ik verontwaardigd en weerde zijn pakkerige handen af.” Please, just fun” zei die, “no money”, what the fuck heb ik nou weer, boos liep ik weg en riep “no, no”!! even was de charme van het prachtige rotslandschap verdwenen.
En dat op één dag, wat een gedoe....en vooral genant.
Je bent als oudere vrouw die alleen reist toch ook verdacht, je zou een sekstoerist kunnen zijn…..
nu dus maar opletten als ik jongemannen alleen zie; verdacht!
ben nu bijna een week hier en ga morgen vroeg met de bus naar Batticoala, 100km noordelijker, dat wordt weer een lange rit, maar Aisha,de hoteleigenaresse ( hier op de achtergrond in de keuken, vooraan haar jongste zoon met de baby van zijn zus, Aisha's jongste kleinkind)

en Aisha met meer familie

heeft 'familie'daar waar ik een nacht kan slapen zegt ze(betaald), en dan kan ik verder met de trein naar....????

Lekker lui languit lezen

Intussen heb ik ’ The house of glass’ van Paul Auster gelezen en weet niet goed wat ervan te denken, er zijn prachtige passages, mooie observaties, zijn schrijfstijl is me lief want eerder las ik met veel plezier Invisable van hem, wat van veel recenter datum is (2009).
In 1985 was The house of glass het tweede boek van Auster, later onderdeel van de’ The New York Trilogy’ en het werd meteen een succes.
Het verloop van het verhaal in dit boek vind ik verwarrend en dat loopt synchroon met de belevenissen en gedachten van de hoofdpersoon.
Het lijkt een magisch verhaal maar eigenlijk is het het verhaal van een gedesoriënteerde, eenzame en een getroebleerde man, een schrijver, maar het bizarre verhaal ontstaat heel geleidelijk, ontvouwt zich, en is indringend omdat de gekte steeds meer gaat overheersen en vooral aan het eind wordt het raadselachtig wie wie is.
Omdat ik het goed geschreven vind, is het wat verwarrende, de onduidelijkheid geen punt, het is het raadselachtige wat je ook als de charme kan zien...

Dit is al de 4de dag in Arugam, is er veel tijd om te lezen en eindelijk las ik ook ’Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk.
Dat stond al lang op mijn ‘te lezen’ lijstje. Geen roman maar verhalen over zijn tijd als correspondent in het Midden Oosten en de Arabische landen, voor de Volkskrant, Radio 1 en later NRC Handelsblad en de NOS.
Het boek is in 2006 uitgekomen en er is inmiddels veel veranderd in die regio, maar ik denk dat de analyse die hij o.a. maakt van een dictatuur; hoe de ongeschreven regels daarin werken en hoe de( verschillende)media er mee om gaan en hijzelf daarmee omgaat, glashelder is en bijzonder schokkend en leerzaam.
Ook verslag vanuit Israël en de bezette gebieden is nogal huiveringwekkend, feiten en persoonlijke indrukken en ervaringen intens en soms ook gelukkig wat relativerend.
Zoals zo vaak heb ik een dubbel gevoel tijdens het lezen: aan de ene kant: leergierig, graag wat meer van de ‘ways of the world’ leren kennen.
Aan de andere kant: getverderrie, wat erg, wat is de menselijke soort toch vaak een stom dier, is er niets vrolijkers te vinden in mijn e-book?

Tussen het lezen door of andersom, wordt er lekker gezwommen en gewandeld, s ’morgens vroeg of bij zonsondergang, want overdag is het te heet, dan is het in de schaduw van de palmbomen lekker hangen(hangmat) en kletsen met de locals of andere toeristen en slapen, veel slapen naast de fan.
Wat een leven he?!!
mijn kleine cabana is precies wat ik nodig heb, op het kleine erf met de vrouwen die vooral hun traditioneel Arugam-leven leven, langzaam bewegen, geen haast, veel zitten en kletsen en spelen met de babies.

Elke dag zie ik wat meer van het dorp en elke dag ergens anders koffiedrinken om al de verschillende hotelletjes/restaurants te zien is ook een heerlijke bezigheid natuurlijk.
De Ramadan lijkt niet zo erg duidelijk, lang niet iedereen doet er aan, en de oproep tot gebed is inderdaad 5 keer per dag, maar heel kort, vrijdag waren er drie preken van anderhalf uur, die schalden door de luidsprekers en even dacht ik dat we dat elke dag zouden meemaken….
Het luie leven gaat me zo goed af dat ik mezelf moet opjutten om, zoals me regelmatig door de tuk-tuk chauffeurs word aangeboden, naar olifanten en/of krokodillen en mangrovebossen te gaan kijken.
Het kijken naar de surfers bij het rif waren al een verzetje gisteren :-).
Dat beeld van die jonge mannen die turen naar de golven en hopen op een ‘perfect wave’ is heel speciaal vind ik.

Gisterenavond met Klara en Zbynek een paar drankjes gedronken in een mooi vormgegeven en ruim restaurant, waar muziek van o.a. Coltrane en Nina Simone uit de luidsprekers klonk.
Heel vervreemdend als je dan weer naar huis loopt door de stille straat zonder straatverlichting, langs duistere erfjes waarvoor mannen op hun hurken sigaretjes zitten te roken en “goodnight madam” roepen, en met op de achtergrond steeds het geluid van de oceaan.
Hier en daar is er in het straatbeeld nog een half verwoest huis te zien, al schijnt de tsunami hier wat minder dan op sommige andere plekken schade te hebben veroorzaakt.

Vanmorgen zag ik de Tjechen weer op het strand en hebben we samen ontbeten.

elke morgen bij zonsopgang lopen naar een stille plek op het strand om een half uurtje te 'zitten'

voor vanmiddag afgesproken om de krokodillen te gaan zien :-#

Kleine avonturen

Dinsdag
Het werd een vreemde dag vandaag, vanmorgen om 5 uur wakker geworden van een tv ergens, waar een soap op afgekeken werd door een (denk ik)slapeloze.
Dus wat moeizaam opgestaan en aan de slag om mijn voornemen om wat te ondernemen vandaag, uit te voeren.
Ontmoeting op straat met Inger en Obbert heel verrassend, leuk om Nederlanders te spreken die aan het fietsen zijn hier! en met ze afgesproken om s’ avonds wat te eten met elkaar.
Stoer liet ik ze met zekerheid de laagste prijs voor een dagje Kandy met de tuk-tuk weten, en even later laat ik mezelf weer een onvoordelige deal aansmeren door een taxichauffeur.
Die me naar een plaats brengt waar gèèn olifanten te zien zijn vandaag! Maar wel nog meer geld wil vragen om dan een tempel te bezoeken , “nee”! en me dan, zoals afgesproken naar de Hortus Botanicus brengt, waar het fantastisch wandelen is, veel foto’s gemaakt van onwaarschijnlijk mooie bloemen.

prachtig, genieten, maar de terugtocht werd een hete moeizame reis, dikke files, langzaam rijden door erg armoedige delen van de stad, hoe kunnen mensen altijd zo leven? in de rotzooi en de stank en opeens had ik het weer even gehad met Kandy en het gehussel met de mensen die je hun diensten almaar aanbieden.
Er hangt ook een nerveuse stemming, een beetje zoals bij ons met Kerst, want 4 augustus begint het grote 10daagse Esala Peraherara festival, dan wordt De Tand van de Buddha geëerd en rondgedragen( een replica)in grote processies met tientallen fraai versierde olifanten. Het is mij te veel die nerveuze drukte, dus ga ik voordat het begint.
Gelukkig had ik een heel leuke avond met Inger en Obbert, die mooie reisverhalen hadden, over fietsen in de hitte, over voortdurend naar ze roepende mensen en naar ze toeterende auto’s, en over zalige uren fietsen alsof vliegend door het landschap, in het landschap alles ziend, ruikend, voelend.

Woensdag
Vroeg op en op het allerlaatst besloten naa r Arugam bay te gaan, dus met de trein van 8.20 naar Badula, en aansluitend een bus naar Monaragale en verder naar Pottuvil en Arugam Bay.
Er staat 7 uur reizen voor (en het werden er 8,5) wat niet anders is, maar de trein was al vol! komend uit Colombo.
Het werd een bizarre rit, de beheerder van de primitieve restauratiewagon, riep een aantal van ons toeristen naar binnen in zijn keukentje, waar we konden zitten! Want velen moesten staan….
Extra tof was dat de deur open stond en er een oude kist in de deuropening was gezet, waar je met z’n 2en op kon zitten, wind in de haren, en doordat de trein zich op grote hoogte door de bergen slingerde kreeg je regelmatig een soort helicopter gevoel.

Het werd een gezellige boel: al snel vroeg ie ons of we wilden drinken, hij kon aan goed bier en 1ste klas arak komen.
Zbynek en zijn vriendin Klara, Tsjechen die ik ontmoet had in het hotel in Kandy, voelden daar wel wat voor. In de dolle middag die zich in dat keukentje afspeelde waren ook een viertal trein-veiligheidsagenten betrokken, mannen in een keurig uniform met pet, die zo’n beetje de hele dag in die kleine ruimte bleven en dronken, aten en betel kauwden; er werd niet veel gesurveilleerd die dag.
Eerst werd er geheimzinnig gedaan over de drank, en we dachten dat de agenten het niet mochten zien, maar vrij snel bleek dat ze ook graag aan de arak meededen.

Ook was er nog een misverstand tussen de beheerder zuipschuit en Zbynek , want er werd plotseling een groot bedrag gevraagd voor de drank en was er het voorstel om op Zbyneks kosten te drinken met de aanwezige agenten.
Zbynek gaf niet in en betaalde alleen voor een fles bier en een paar glaasjes arak( niet de hele fles) de driedubbele prijs. Maar het feest ging door en de mannen aan de drank, ik heb een slokje geproefd, helemaal niet gek die arak, maar dronken worden daar in dat gezelschap trok me niet… wel leuke gespekken met Klara en Zbynek gehad, die net als Inger en Obbert begin dertigers zijn.
De rit gaat door een adembenemend mooi landschap, de trein gaat vrij traag, want hij klimt voortdurend en maakt grote slingers om hoger te kunnen komen.

Ik deed de rit al eerder vanaf de andere kant, maar het was weer opnieuw echt prachtig.
Af en toe werden we door de keukenbeheerder gewaarschuwd dat er een extra mooi uitzicht aan kwam om te fotograferen!
Na een uurtje rap drinken door de mannen, werd bij een van de volgende stations een lading maaltijden in krantenpapier binnen gehaald en gingen de drinkenbroeders aan het maal, daarna hete thee en dan allemaal aan de betel(stimulerend kruidenmengsel waar je een knalrode mond van krijgt en steeds het sap moet uitspugen), naar genoegen van iedereen zo te zien.
Toen eindelijk de meeste reizigers op hun bestemming Ella waren aangekomen( ik reisde nog door naar Badula) gingen de agenten wat rondlopen in de trein en de beheerder ging languit in zijn keukentje liggen snurken, terwijl we nog anderhalf uur verder moesten en met mij nog tientallen reizigers in de trein aanwezig waren.

En zo boemelde de trein dus door een allermooist landschap, de bergen van Sri Lanka, betoverend.
Toen de beheerder wakker werd vroeg hij me wat knorrig om geld voor een nieuwe fles arak.
Ik wilde hem wel belonen voor zijn gastvrijheid in zijn keukentje , en gaf 150 rps, maar dat gaf ie beledigd terug en wilde 500rps, de 8,5 durende treinrit kostte 160rps, en 500rps gaf ik hem niet, dan maar niet….
In Badula om half 5 aangekomen, grote hete stad, even schrikken, want de bus naar Monaragale was weer zo’n oude rammelbak die elke 250m stopt en er 3 uur over zou gaan doen.
Dat wordt het em niet, in het donker in een dorp aankomen in mijn eentje, dus maar een hotelletje gezocht en (oh Lonely Planet, als ik jou niet had!!!) gevonden, niet al te vrolijke locatie, maar redelijk schoon.
Vroeg naar bed, morgen verder…..

Donderdag 16.00 uur
Tropicana beach hotel,
Weer een hele dag gereisd, dat is dus twee dagen in trein en bus om van Kandy naar Arugambay te komen, 280km,je gaat je er heel wat van voorstellen, het moet wel een paradijs zijn….
We gaan het zien,heb in ieder geval een sympathiek plekje gevonden, klein, 6 kamers geloof ik, een simpel erf, een familie die het runt/bezit, een vrouw die de baas is!!!
In de andere plekken die ik zag, waar geen kamers vrij waren, hingen allemaal hippe types rond, veel surfers, dat was me bekend, het doet denken aan Kuta, Bali in de 70er jaren.
Ben erg benieuwd naar het strand, hoe het zwemmen is.

vrijdag
En ja het zwemmen is super, en het strand super lang, dus goed voor een lange wandeling.
Veel hotelletjes zijn bezet maar er is ook veel ruimte, anders dan het zuiden, Mirissa en Unawatuna.
Het huisje wat ik huur doet me erg denken aan het huisje dat voor me gebouwd was in Legian, Bali.
Goeie herinneringen herleven.
Een ander opvallend onderdeel van Arugam is dat het grotendeels Islamitisch is, er staan langs deze 10km lange baai 4 grote torens met luidsprekers erop die minstens 5 keer per dag luid oproepen tot gebed…. Mijn meditatiekussen is weer in ere hersteld en de yogamat uitgespreid, relaxxxx.

Er zijn een paar dingen......

Dat veel openbare mededelingen hier opgesteld zijn in het Singhala èn in het Tamil.
Dat zie ik nu pas!

Toch wel opmerkelijk, dat 2 talige, want slechts 18% van de bevolking is Tamil.
Nu denk ik ook steeds meer Tamils te zien, vaak doordat ze een stip tussen de wenkbrauwen dragen, meestal rood, door een priester aangebracht, sommigen mannen hebben drie witte horizontale strepen en kinderen vaak een zwarte stip, door ouders aangebracht.
Vooral in het berggebied zag ik veel Tamils, die in de theeplantages werken en het ziet er niet naar uit dat dat goed verdient….
een Tamil winkeltje in de bergen

Een ander ding is: de vrouwen! Vandaag had ik eigenlijk voor het eerst een aardig contact met een vrouw; een van de vrouwen in dit guesthouse, wat door een familie gerund wordt.
Er is een oudere vader, er is een jonge man alleskunner/doener, en er zijn een aantal vrouwen van verschillende leeftijden, de jongste doet de receptie.
Een van de wat oudere vrouwen komt steeds even naar me toe, maar spreekt helaas slecht engels.
Dat herinnert mij eraan dat ik al reizend vooral mannen tegenkom, het vervoer, de hotels, de restaurants, allemaal mannen, geen vrouw te bekennen en als er al een is , is ze knecht.
Jammer…..

Ook in Nuwara Elya, in dat drab hotel, was het weer een stel jongens die de hele dag met elkaar rondhingen rond de tv, geen vrouw te zien.
In de winkels daar, geen vrouwen, het lijkt wel een conservatief Boeddhistisch land :-)
De regels zijn verdeeld, mannen zus, vrouwen zo.
Alle vrouwen hebben lang haar, in een vlecht of staart, als je eens een vrouw ziet met kort haar is dat iets bijzonders, en de meeste dragen lange rokken, de meisjes in de stad wel broeken.

Nou is dat niet zo heel bijzonder, maar het geeft wel aan dat er een vrij strikte sociale controle en mores is.
Het is voor de reiziger heel prettig dat bij de mores ook hoort, dat je voorkomend bent tegen een vreemdeling.
Zoals ik al eerder zei, je wordt veel toegelachen en gedag gezegd, ook onder elkaar, op straat, in trein en bus zijn de Sri Lankanen elkaar behulpzaam en gemakkelijk in de omgang, prettig.
Of het boeddhisme hier debet aan is durf ik niet te beweren maar wens te denken van wel.
Dat er al 50 jaar een bloedige strijd woedt tussen de Singhalesen( de regering) en activistische Tamils is voor zover ik weet dan ook een belangrijke discussie bij de praktiserende Boeddhisten.
Zie bijvoorbeeld: www.infolanka.com/org/srilanka/issues/ariya.html

De bergen

Ella
Vrijdag 29-07
Ella, een dorp in de bergen, met de mogelijkheid van daaruit diverse wandeltochten te maken.
Het is backpack toeristisch, geen show, wel shabby, maar opvallend relaxte dorpelingen!
Nelly de eigenaar van Forest Paradise Guest home waar ik zit, blijkt een vriendelijke gastheer en is vast van plan het me naar de zin te maken.
Na de heerlijke tijd in Palmvilla, Mirissa, zal dat niet meevallen. Nee flauw, het moet even wennen: al dat armoedig rommelige en al het favoriete plastic meubilair weer, die oerlelijke Chinese stoelen die zo’n kleur hebben alsof ze van hout zijn, met plastic houtsnijwerk en plastic ‘rieten zittingen’ en al.
Afijn het zit niet slecht en is goedkoop….

Geen idee of deze dingen, die hier met miljoenen aanwezig zijn, wel milieuvriendelijk afbreekbaar zijn.
Dat weet waarschijnlijk de milieubeweging wel, die hier ook te vinden is zag ik al www.greensl.net.

Bijkomen van een 5 uur durende rit in een lokale bus, die driekwart van de reis ongeveer elke 250 meter stopt voor passagiers, tot de bus propvol is.
Het blijft een avontuur die ongemakkelijk is, maar wel een kijkje geeft in het niet toeristische leven van de gewone mensen.
Deze keer zag ik bijvoorbeeld dat er twee keer tijdens deze reis een donatie werd gedaan bij een tempel door de conducteur in een daarvoor speciale gemetselde straatspaarpot, waarin ook een vrouw die net uit de bus stapte een centje deed en daarbij de handen tegen elkaar vouwen en het hoofd buigen, alsof er bescherming gevraagd- en bedankt wordt voor een veilige reis?
Bij de start van de reis is er een flinke bos wierook aangestoken in de bus, plaatjes van Boeddhistische en Hindoeistische heiligen, met plastic bloemen behangen, zijn volop aanwezig, een vaasje met verse bloemen , het heeft allemaal geholpen er een voorspoedige reis van te maken.

Ook wordt er tijdens de lange rit heel wat handel gedreven, boodschappen tassen worden afgeleverd en in het volgende dorp weer opgehaald, zo’n vijftig kleien potten met (heerlijke) yoghurt werden ingeladen om verderop weer uit te laden.

Er stapte ook nog een politie agent in met een geboeide gevangene bij zich.
Het was een mooie reis, klimmend naar een ander landschap met andere temperaturen en plantsoorten.
En Ella is verrassend, een klein dorp, druk met toeristen, veelal echte wandelaars,( goeie schoenen en petten,rugzak), een goeie sfeer. Het heeft een tiental eetgelegenheden, van heel simpel tot hip met wifi .
De kamer die ik vind is alleen voor een nacht, morgen verder naar Nuwera Elya? Of vroeg gaan lopen naar little Adams Peak en daarna naar een Vipassana retreat 4 km verderop…..

zaterdag
Het werd lopen naar ‘litlle Adams peak, na een goede nacht in echte stilte.
Een verrukkelijke wandeling een uur heen, een uur terug tussen de theeplantages, geweldige uitzichten.

Het leek me fijn om hier in de buurt een weekje te zitten, maar de guru van het Vipassana meditatie centrum was niet aanwezig , hij is op reis, dus ze konden geen gasten hebben geloof ik (gebrekkig telefoongesprek met weinig engels sprekende monnik)
Jammer, want toen besloot ik naar Nuwara Elya te gaan met de boemeltrein,

had ik het maar niet gedaan want ik vind het hier niet prettig; het is koud, druk, het hotel erg vies en duur, brrrr, ga morgen even rondkijken naar o.a. een zen-tempel/klooster die hier schijnt te zijn en uitvinden hoe laat de bus naar Kandy vertrekt.
Wat een bummer Nuwara Elya, het is eigenlijk ook een uitvalbasis voor tracking, er zijn prachtige natuurgebieden rondom, maar de stad zelf is vooral vergane glorie uit de Engelse tijd, het kan mij niet bekoren. de temperatuur is wel verrassend zo'n graad of 15-16! Vannacht onder twee dekens geslapen! de stad ligt op 2330 m hoogte.

Zondag
Vroeg op, en bij de eerste wandeling weet ik het al, ik ga.
Dus op naar Kandy en daar is het goed toeven, fijne plek om te slapen; Laksmi guesthouse, met een groot gezamenlijk terras met weids uitzicht. alweer wat leuke reizigers ontmoet, goeie tips voor het ‘noorden’gekregen en goeie tips voor het zuiden gegeven.

Zandbord

Zandbord.
Vandaag was ik in Matara, een drukke middelgrote stad, met een goede boekhandel waar ik twee boeken van Martin Wickramasinghe kocht, omdat het zo leuk is om nu hier werk van een gevierd schrijver,Sri Lankaan, te lezen met verhalen die zich in Sri Lanka afspelen.

In’ Lay bare the roots’ van Martin Wickramasinghe las ik dat hij heeft leren schrijven op een zandbord.
Martin Wickramasinghe (1890-1976) is de meest- bekende en -succesvolle schrijver van Sri Lanka en is geboren in Koggala, precies tussen Galle en Matara in, aan de kust dus.
In zijn tijd kregen de welgestelde kinderen priveles van een guru en leerden het Singhala met behulp van het zandboard: het was een soort tafeltje , zwart geschilderd met daarop een laag wit zand.

De beschrijvingen van het opgroeien van een jongen in deze kuststreek, in het Ceylon van toen, is prachtig, poëtisch maar ook heel helder, beschrijvend, tastbaar bijna.
Toen ik las over het zandbord moest ik ook denken aan de opmerking van Michael Ondaatjeover het Singhala alfabet:“verticalen overheersten in het Sanskriet, maar dat scherpe net van tekens was onmogelijk op Ceylon. Hier waren de Ola-bladeren waarop men schreef te teer. Een rechte lijn zou het blad in tweeën scheuren en dus werd een krullend alfabet afgeleid van zijn Indisch neefje”.

පවරා අන්තර් පළාත් පන්දුවාර ක්‍රිකට්‌ තරගාවලියබස්‌නාහිර, රුහුණ, කඳුරට සහ වයඹ අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට(iets over cricket)

Het is echt een extra om het boek van Wickramasinghe hier te hebben gekocht, vlak bij waar hij geboren en getogen is, Toggala.
Details, niet onbelangrijk: het (in engels vertaalde)boekje kost Rs 130, dat is nog geen euro, het tweede boekje Rs 165, iets meer dan een euro. Dat is mooi toch? Een goed boek net zo duur/goedkoop als twee koffie met een kokoskoek…….

het leven kan goed zijn

Het leven kan goed zijn.
Dinsdag,
Techniek…. Ik hou van techniek, vanmorgen met dochter Margita gesmst( is dat een woord? de taal loopt achter op de techniek) 10 seconden nemen die heen en weertjes! Super, tussen Sri Lanka, de tropen en Nederland, zo snel contact.
Opoe spreekt; in de 70er jaren moest je, als je vanuit Azië wilde bellen, soms uren wachten bij de telefoondienst en de post-restante in elke stad was een ontmoetingsplaats voor reizigers, alleen naar de grote steden kon je je post laten sturen en je post vanuit daar versturen.

Genieten van de bloemen is ook een van de vreugdes van reizen in de tropen, foto’s maak ik ervan maar de echte te zien en ruiken is feestelijk.

AUMmmm
In Mirissa is de hele dag en nacht de branding goed te horen nu het moessontijd is, door stevige golfslag die op het strand of de rotsen slaat, een constante ruis, daardoorheen klinkt het zingen van Boeddhistische sutra’s , gezongen door een monnik van de Kandavahari tempel , versterkt door luidsprekers die hoog aan een paal bevestigd zijn.
Gisteren de hele dag door.
Vanmorgen een half uurtje vanmiddag weer en tegen de avond weer , ben nieuwsgierig en ga vandaag de tempel opzoeken, welke sutra’s???

Ben begonnen in het laatste boek van Aravind Adiga, Between the assasinations, het is weer net zo beklemmend als zijn vorige boek “White tiger”( Booker prijs 2008) maar of het goed is om het nu hier te lezen is de vraag.
Het onderwerp van het boek geeft vooral, net als in het vorige boek, stem aan de bezitloze, dakloze en allerlei andere verschoppelingen in India.
In Sri Lanka is de cultuur te vergelijken met die van India en het is de lagere kaste die het meest lijden onder corruptie, machtsmisbruik en onrecht.
Ik heb de neiging mij met de kanslozen te identificeren :-( en dit boek wakkert dit enorm aan.
Zucht, over de tegenstellingen en onrecht die overal en altijd aanwezig zijn, op allerlei vlakken, van binnen en buiten….
Adiga zegt zelf over zijn werk:: "At a time when India is going through great changes and, with China, is likely to inherit the world from the West, it is important that writers like me try to highlight the brutal injustices of society (Indian).
That's what I'm trying to do – it is not an attack on the country, it's about the greater process of self-examination." „
Adiga explained that "the criticism by writers like Flaubert, Balzac and Dickens of the 19th century helped England and France become better societies.(wikipedia)

Zit hier op een prachtige plek, geld op zak, lux te lezen over armoede en machtsmisbruik, niks te doen, mooi leven, lieverikken thuis met wie het goed gaat.
Terwijl het waarschijnlijk arme analfabete neefje, die voor niets meer dan onderdak en eten het zwaartste werk hier doet, me een thee komt brengen en de kamer schoonmaakt, de was doet en nog zo het een en ander.
In Surfcity, Unawatuna was dat zeker gaande, hier in Palmvilla gaat het er wat er beter aan toe lijkt het.

Net sms uit Zanzibar gekregen van zoon Bertil , die met Adina door een deel van Afrika reist, we zitten ongeveer op dezelfde breedtegraad, we kunnen zwaaien over de Indische oceaan Het leven kan heeeeeel goed zijn.

Vanmorgen zag ik van dichtbij een Kingfisher, een pilihudua zeggen ze hier, morgen bij het zwemmen mijn camera meenemen om als hij weer daar is te kunnen fotograferen.

Zo zit ik hier maar lekker met mijn apparaten onder een prachtig wit dak op witte pilaren, en daarbovenop is een groot terras, waar niemand komt omdat er ruimte genoeg is om te zitten in de grote tuin, denk ik, overal ligstoelen en hangmatten onder en tussen de palmbomen.

De Kandavahari tempel ligt hoog op een heuvel, waardoor je vanaf die plek een mooi uitzicht over de baai van Mirissa en van Weligama hebt.
De monnik die mantra’s of sutra’s zingt, hoorbaar in het hele dorp, zit daar in een deel van de tempel achter de microfoon en doet dat uit z’n hoofd zag ik, en ik zag dat hij werd hij afgelost en een andere monnik verder ging met de taak.
Wat ze precies zingen kwam ik nog niet te weten, er was niemand die engels sprak.
Ik kreeg van een monnik een witte draad drie keer om mijn rechterpols gewonden en geknoopt en ik neem meteen aan dat dat iets goeds betekent. Na Maste.